Wat is PKD?

Pkd is een erfelijke nieraandoening. Vanaf de geboorte zijn er cysten aanwezig, in zowel beide nieren (in de meeste gevallen). Deze cysten zijn holtes gevuld met vocht, die uitgaan van het normale nierweefsel. Bij kittens zijn deze holtes meestal erg klein (1-2 mm). Naarmate de dieren ouder worden, nemen ze in omvang toe (+2 cm). De kans is bestaande dat er in één nier ongeveer 20-200 cysten kunnen zitten.

 

Risicorassen

Tot hiertoe is de Pers het meest aangetast, aangezien dit ras zeer frequent gebruikt is voor kruisingen, vormt PKD nu ook een grote bedreiging voor andere rassen. Rassen die onder deze categorie behoren zijn o.a: de Exotic shorthair, de Selkirk Rex, de Brits Korthaar, Scottish Fold, de Heilige Birmaan, de Ragdoll, de Amerikaanse korthaar, Devon Rex en de Maine Coon. Zelfs bij de Oosters korthaar, Sphynx, Noorse Boskat, Cornish Rex, Abessijn, Somali, Manx en de Burmees zijn er Perzen gebruikt.

 

Symptomen

Ziek worden van PKD is geheel afhankelijk van de grootte en het aantal cysten in beide nieren. Er kunnen tekenen van nierfalen optreden als de cysten teveel plaats innemen in de nier, waardoor het normale nierweefsel als het ware verdrongen wordt. Hierdoor kunnen de nieren niet meer normaal functioneren en wordt de kat ziek. De eerste tekenen van de ziekte zijn meestal waar te nemen op een leeftijd vanaf 3-10 jaar, in sommige vallen ook op jongere leeftijd.

 

Behandeling PKD

Tot op heden is er geen oplossing gevonden voor PKD. Het enige wat kan ondernomen worden, is de poezen die positief bevonden zijn, uit de fok te nemen. Er moet enkel een behandeling gedaan worden als een kat symptomen van nierinsufficiëntie ontwikkelt.

 

Diagnose PKD

Voorlopig blijft het makkelijkste om PKD te testen via echografie. Onlangs is ook het proces PKD DNA op gang, maar dit is nog volop in ontwikkeling. Deze DNA test geeft dan ook geen idee over het aantal cystes en de grootte ervan.

 

Wat te doen als kweker?

Het belangrijkste is natuurlijk om de PKD positieve dieren te kunnen opsporten via echografie en/of DNA test. Naar de toekomst toe moet er gestreefd worden naar het identificeren van alle fokdieren dmv een chip. Als er katten zijn waarbij slechts één cyste werd aangetroffen in één nier, worden ze het beste aanschouwd als PKD-positief omdat in de meeste gevallen deze dieren op latere leeftijd toch meerdere cysten kunnen vertonen of het kunnen doorgeven aan de nakomelingen. Indien er grote cysten aangetroffen werden, kan er jaarlijks een bloedonderzoek gedaan worden. Ligt de creatine-concentratie boven de normale waarde, dan wordt het dier best op een nierdieet geplaatst.

 Als er verder wordt gefokt met enkel PKD vrije dieren, is het voldoende als deze de volgende jaren af en toe getest worden via “steekproeven”, dwz af en toe nog eens een nakomeling testen. Zo is het vrij makkelijk kom PKD te elimineren uit een cattery.